แว่นกันแดด ของใช้คู่กายของใครหลายๆ คน

      ว่ากันว่าแว่นกันแดดมีวิวัฒนาการมาจากการที่จักรพรรดินีโร แห่งอาณาจักรโรมัน ทรงชื่นชอบการทอดพระเนตรการต่อสู้ระหว่างนักสู้และสิงโต ซึ่งเป็นการแสดงเพื่อล่ารางวัลที่ได้รับความนิยมกันในสมัยนั้น โดยพระองค์จะทอดพระเนตรการแสดงกลางแจ้ง ผ่านอัญมณีที่เจียระไนแล้ว คล้ายมรกต เพื่อเป็นการกรองแสงอีกชั้นหนึ่ง
       
        ทว่า แว่นกันแดดเริ่มใช้เป็นครั้งแรกในประเทศจีน ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12 หรืออาจจะก่อนหน้านั้น ตัวเลนส์ทั้ง 2 ชิ้นของแว่นมีลักษณะแบนเหมือนกระจกบานหน้าต่าง ทำจากแร่ควอทซ์หรือหินเขี้ยวหนุมานสีเขม่า แม้จะไม่ได้มีการดัดแปลงแก้ไขให้เป็นเลนส์ที่สมบูรณ์แบบ แต่ก็สามารถปกป้องดวงตาจากแสงจ้าได้ ตามบันทึกในเอกสารสมัยใหม่ของจีน อธิบายการใช้แว่นในสมัยนั้นไว้ว่า ผู้พิพากษาในศาลจะใช้แว่นเพื่อปิดบังสีหน้าแววตา ขณะที่สอบปากคำพยานในศาล เพื่อขจัดความลำเอียง ที่อาจทำให้การพิจารณาคดีไม่โปร่งใส
       
        ต่อมาในช่วงกลางศตวรรษที่ 18 เจมส์ อีสคัฟ ชาวอังกฤษได้ทดลองย้อมสีเลนส์ของแว่นตาด้วยสีฟ้า และสีเขียว โดยเชื่อว่า จะสามารถแก้ไขข้อบกพร่องในการมองเห็นผ่านแสงอาทิตย์ได้ แต่ไม่ได้คำนึงถึงการป้องกันดวงตาจากแสงอาทิตย์ที่กระทบโดยตรงกับดวงตา ซึ่งยังไม่เป็นแว่นกันแดดที่สมบูรณ์
       
        ในปี 1929 แซม ฟอสเตอร์ เป็นผู้นำการผลิตแว่นกันแดดครั้งละมากๆ และมีราคาถูก เป็นรายแรกในสหรัฐฯ ซึ่งเขาได้ตีตลาดแถบชายหาด ของเมืองแอตแลนติก ซิตี้ ในมลรัฐนิวเจอร์ซีย์เป็นที่แรก ภายใต้เครื่องหมายการค้า “ฟอสเตอร์ แกรนท์” ของเขาเอง
       
        อย่างไรก็ดี เลนส์ของแว่นกันแดดที่ผลิตกันก่อนหน้านี้ ยังเป็นเลนส์ที่ไม่สามารถบังคับคลื่นแสงให้อยู่ในทิศทางเดียวกัน จนกระทั่งปี 1936 เอ็ดวิน เอช แลนด์ เป็นผู้ริเริ่มทดลอง เปลี่ยนเลนส์ของแว่นกันแดด เป็นแผ่นโพลารอยด์ ซึ่งเป็นแผ่นกรองแสงแบบโปร่งใส ที่เขาได้จดสิทธิบัตรไว้ก่อนหน้านั้น ซึ่งถือเป็นแม่แบบของแว่นกันแดดในปัจจุบัน
      

        พัฒนาการของแว่นกันแดดอาจจะยังไม่หยุดอยู่เพียงเท่านี้ โดยเมื่อปี 2004 ผู้ผลิตแว่นกันแดดยี่ห้อดัง “Oakley”ของสหรัฐฯ ได้พัฒนาแว่นกันแดดที่มีเครื่องเล่นดิจิตอลในตัว ในอนาคตใครจะไปรู้ว่าแว่นกันแดดธรรมดาๆ คันหนึ่งอาจจะมีลูกเล่นให้บรรดาผู้ที่ชื่นชอบได้ฮือฮากันอีกก็ได้